ترانسفورماتورهای قدرت یکی از تجهیزات اصلی نیروگاه ها و پست ها هستند. ترانسفورماتورها چندین عملکرد را انجام می دهند: آنها نه تنها ولتاژ را برای رساندن انرژی الکتریکی به منطقه کاربر افزایش می دهند، بلکه ولتاژ را برای برآورده کردن سطوح مختلف استفاده کاهش می دهند. به طور خلاصه، هر دو مرحله ولتاژ-بالا و پایین آمدن- باید توسط ترانسفورماتور انجام شود. در طول انتقال انرژی الکتریکی در یک سیستم قدرت، هر دو تلفات ولتاژ و توان ناگزیر رخ می دهد. هنگام انتقال همان توان، افت ولتاژ با ولتاژ نسبت معکوس دارد و تلفات توان با مجذور ولتاژ نسبت معکوس دارد. استفاده از ترانسفورماتور برای افزایش ولتاژ باعث کاهش تلفات انتقال می شود.
یک ترانسفورماتور شامل دو یا چند سیم پیچ سیم پیچی است که روی یک هسته آهنی پیچیده شده اند. سیم پیچ ها توسط یک میدان مغناطیسی متناوب به هم متصل می شوند و طبق اصل القای الکترومغناطیسی عمل می کنند. محل نصب ترانسفورماتور باید سهولت کار، نگهداری و حمل و نقل را در نظر گرفته و در مکانی امن و قابل اطمینان انتخاب شود. هنگام استفاده از ترانسفورماتور، ظرفیت نامی آن باید به طور مناسب انتخاب شود. هنگامی که یک ترانسفورماتور بدون بار کار می کند، به مقدار زیادی توان راکتیو نیاز دارد. این توان راکتیو باید توسط سیستم منبع تغذیه تامین شود. انتخاب یک ترانسفورماتور با ظرفیت بسیار زیاد نه تنها سرمایه گذاری اولیه را افزایش می دهد، بلکه ترانسفورماتور را مجبور می کند تا برای مدت طولانی تحت شرایط بدون بار یا بار سبک- کار کند. این امر نسبت تلفات بدون بار را افزایش میدهد، ضریب توان را کاهش میدهد و تلفات شبکه را افزایش میدهد و عملکرد را نه اقتصادی و نه کارآمد میکند. برعکس، انتخاب یک ترانسفورماتور با ظرفیت بسیار کم باعث می شود که برای مدت طولانی بیش از حد بارگذاری شود و به طور بالقوه به تجهیزات آسیب برساند. بنابراین ظرفیت نامی ترانسفورماتور باید بر اساس بار الکتریکی مورد نیاز انتخاب شود و نباید خیلی زیاد یا خیلی کوچک باشد.
